گــربههای نیمکتنشین؛ پارک های آلوده به فضولات سگ
29 خرداد 1405الهام آمرکاشی: در حالی در بسیاری از برنامههای رادیویی- تلویزیونی و محافل و میزگردهای فرهنگی- اجتماعی، صحبتهای کارشناسان و صاحبنظران در حوزههای متعدد، در مدار «فرهنگ» در حال چرخش است که یکی از معضلات دامنهدار در جامعه کنونی که کمتر به آن اشاره میشود، فرهنگ نگهداری حیوانات، علیالخصوص در مکانهای عمومی همچون بوستانها و پارکهای محلی است. مهمی که در صورت نادیدهانگاری میتواند به معضل جدی در آینده بدل شود.
طبیعتاً با ورود به فصل گرم سال، حضور مردم در بوستانهای محلی بیش از پیش قابل مشاهده است و آنچه این روزها خودنمایی مضاعفی دارد، وجود سگ و گربههای متعددی است که به کرات در پارکها دیده میشوند و بیشتر از آدمها، نیکمتنشین پارکها شدهاند.
قابل تأمل است که در یکی از قسمتهای برنامه «چمدون» که چندهفتهای است از شبکه سه سیما پخش میشود، یکی از افراد شرکتکننده در برنامه که در انگلستان به چالش برنامه میپردازد، در ورودیِ یکی از پارکهای انگلیس به قوانین ورود به پارک اشاره میکند که یکی از آنها ممنوعیت ورود سگ در زمینهای بازی کودکان است.
در تقابل وقتی به ایران پرفرهنگ که از هر زاویه به آن نگاه شود، ضلعی از تمدن جلوهگر است، تمرکز میشود؛ سگگردانی و حضور حیواناتی در بوستانها قابل رؤیت است که سنخیتی با فرهنگ ایران و ایرانی ندارد و جای تعجب که مسئولان ذیربط در این مسیر از هرآنچه باید انجام دهند، استنکاف میکنند!
سگگردانی در تهران که به نوعی، تمدنِ تازه راهیافته به پایتخت را نشان میدهد، در حالی به شهرهای نزدیک به تهران هم سرایت کرده که نیمکتهای بوستانهای محلی و قدیمی کرج نیز متعلق به گربههای شهری شده است.
اردیبهشتماه یکهزار و چهارصد و سه، رئیس کمیسیون فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شورای اسلامی شهر کرج مطرح کرد: «سگ گردانی در خیابان و پارکها باعث بروز نگرانی برای شهروندان و برخی حوادث ناگوار شده و متاسفانه ورود برخی افراد با سگ به پارک به خصوص سگهای فانتزی و بزرگ باعث آزار شهروندان شده است».
حجتالاسلام علیرضا سعیدی با بیان اینکه «وجود این سگها در فضاهای عمومی حتی برای بزرگسالان هم رعبآور است، گفت: رسیدگی به این موضوع باید در دستور کار شهرداری قرار گیرد». که بعد از گذشت دو سال، همچنان این موضوع، یکی از معضلات بوستانها به شمار میرود.
و اگرچه ورود حیوانات خانگی به پارکها، ممنوع و برای جلوگیری از آن تابلوهایی نیز نصب شده است که البته باید گفت: «تابلویی قدیمی که مدتهاست بر روی ورودی بیشتر پارک ها نصب است»! که این مهم همچنان بدون نظارت و پیگیری به سر میبرد و بوستانهای شهر شاهد حجم گستردهای از حیوانات خانگی و شهری هستند که فضای گستردهای از طبیعت را بیش از انسانها به خود اختصاص دادهاند.
بازخوانیِ پاراگراف قابل توجهی در این خصوص خالی از لطف نیست: «حضور سگها در پارک، خیابان، فروشگاه، رستوران مخصوصاً در حالی که بسیاری از آنها بدون قلاده توسط صاحبانشان رها شده موجبات ترس و اضطراب بخش زیادی از افراد به خصوص کودکان میشود.
همچنین رانندگی افراد در حالی که سر سگها از پنجره ماشین بیرون است، نهتنها موجب پرتشدن حواس دیگر رانندگان میشود، بلکه حتماً خود رانندهای که در حال سگگردانی است نیز توانایی کاملی برای مهار وسیله نقلیه نخواهد داشت یا در بهترین حالت موجب کند شدن سرعت و افزایش ترافیک میشود.
از همه اینها بدتر، اما شاید وضعیتی است که سگها به زمین بازی کودکان وارد میشوند. این حیوانات میتوانند عامل انتقال بسیاری از بیماریها بین انسان و حیوان باشند و در شرایطی که گزارشها میگوید حدود ۸۰ درصد از سگهای خانگی آزمایشهای بهداشتی لازم را انجام ندادهاند، مسئولان از افزایش بیماری سالک در منطقه یک تهران گزارش میدهند.
حال در شرایطی که وسایل و زمین بازی کودکان باید کاملاً بهداشتی و ایمن باشند، قابلپیش بینی است حضور سگها در این محلها که در بسیاری از موارد فضولات سگها توسط افراد سگ گردان نیز جمعآوری نمیشود میتواند چه پیامدهایی در پی داشته باشد. از سوی دیگر نه تنها والدین بلکه بسیاری از کودکان نیز از این حیوانات وحشت دارند و حضور آنها میتواند تأثیرات بسیار مخرب روحی و روانی برای کودکان داشته باشد.
کودکی که مورد حمله سگ قرار میگیرد، ممکن است دچار اختلال استرس پس از سانحه شود که این ترس میتواند در آینده به فوبیای حیوانات، اضطراب اجتماعی یا حتی پرخاشگری تبدیل شود».
وَ قابل توجه مسئولان شهری: «کشورهای استرالیا، ایسلند، نروژ، انگلستان، فرانسه، ایتالیا، ایرلند، کانادا، آلمان، اسپانیا، عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی و… حضور سگ در پارکها را ممنوع کردهاند.
همچنین در انگلیس و آمریکا تا ۱۵۰ دلار و در فرانسه تا ۷۵۰ یورو، جریمه سگگردانانی است که قانون را نقض میکنند وَ در ایران، با وجود تمام شعارهایی که مسئولان در حمایت از کرامت خانوادههای ایرانی سر میدهند، به نظر میرسد در عمل توجه چندانی به این موضوع نشده است. تنها اقدامی که در این زمینه صورت گرفته، نصب یک تابلوی «ورود سگ ممنوع» بر سردر برخی پارکهاست؛ اقدامی که نهتنها کارآمد نبوده بلکه بسیاری از شهروندان آن را نمادی از بیتوجهی به امنیت عمومی و ناکارآمدی در مدیریت این مسئله میدانند».
با توجه به مسائل و معضلات مطرح در این زمینه، به نظر میرسد ورودِ جدی مسئولان شهری به این قضیه، از جمله موضوعات قابل توجه باشد که باید منتظر بود و دید چه بازه زمانی را به خود اختصاص میدهد و میتوان به رفع این معضل در آیندهای نه چندان دور، امیدوار بود یا خیر!