پشت‌پرده مهار تصنعی بهای انرژی در بازارهای بین‌المللی؛ فنر قیمت واقعی نفت منفجر می شود؟

به گزارش زمان آنلاین، در حالی که در پلتفرم‌ها و صفحات مرجع داده‌های مالی، نرخ هر بشکه نفت برنت در محدوده نود دلار به ازای هر بشکه درج می‌شود، داده‌های دریافتی از معاملات محموله‌های شناور و بارگیری‌شده بر روی نفتکش‌ها، اعدادی به مراتب فراتر و بیش از صد و چهل دلار را ثبت می‌کنند.

یکی از کلیدی‌ترین شاخص‌ها برای اثبات غیرواقعی بودن بهای اسمی نفت خام، بررسی رفتار نمودارهای قیمت فرآورده‌های نهایی، به ویژه بنزین و گازوئیل در بازارهای مصرف ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا است. رصد قیمت خرده‌فروشی سوخت نشان می‌دهد که مصرف‌کننده نهایی در ایالت‌های مختلف آمریکا و کشورهای اروپایی مبالغی پرداخت می‌کند که هیچ‌گونه سنخیتی با نفت نود دلاری ندارد.

بررسی روند تصمیم‌گیری‌های سیاسی-اقتصادی در واشنگتن در شرایطی که سیاست های دونالد ترامپ در بازگشایی تنگه هرمز به بن بست خورده، نشان‌دهنده اتخاذ الگوی موسوم به «از این ستون به آن ستون» است؛ رویکردی که در آن منافع بلندمدت امنیت انرژی قربانی محاسبات کوتاه‌مدت کنترل افکار عمومی و انتخابات‌های مقطعی می‌شود.

دولت ترامپ با تداوم منطق پوپولیستی مهار تورم در ماه‌های اخیر، برای جلوگیری از فروریختن وجهه سیاسی خود در برابر شهروندانی که به‌شدت به قیمت بنزین در جایگاه‌ها حساس هستند، دست به حراج منابع استراتژیک زده‌است. تخلیه مکرر ذخایر استراتژیک نفت خام (SPR) و عرضه گسترده آن‌ها به بازار بدون ایجاد ظرفیت‌های جایگزین، نماد عینی سیاست «آینده‌فروشی» برای تسکین موقت دردهای ساختاری است.

بخش عمده‌ای از جریان کشف قیمت انرژی در سراسر گیتی از مجرای نهادها، آژانس‌های گزارش‌دهی قیمت (PRAs) و کارتل‌های رسانه‌ای-مالی مستقر در ایالات متحده و بریتانیا هدایت می‌شود. این مؤسسات که تحت تأثیر مستقیم سیاست‌گذاری‌های اقتصاد کلان واشنگتن و جریان سرمایه بانک‌های وال‌استریت فعالیت می‌کنند، با استفاده از الگوریتم‌های پیچیده، وزن‌دهی به شاخص‌های دلخواه و کنترل جریان داده‌ها، نقشی فراتر از یک ناظر بی‌طرف ایفا می‌کنند. تحلیل ساختار مالکیت این پلتفرم‌ها آشکار می‌سازد که حفظ آرامش روانی بازار و تثبیت دستوری پارامترهای پایه‌ای، اولویتی به‌مراتب بالاتر از انتشار واقعیت‌های میدانی دارد.

اما باید دانست هرگونه مداخله تصنعی در قیمت تعادلی کالاها در علم اقتصاد به تشکیل «فنر فشرده قیمتی» تعبیر می‌شود. هر اندازه دامنه مهار دستوری طولانی‌تر و شدت دستکاری اطلاعاتی عمیق‌تر باشد، انرژی پتانسیل ذخیره‌شده در این فنر افزایش یافته و نیروی رهایی آن مخرب‌تر خواهد شد. در صورتی که پلتفرم‌های هدایت‌کننده قیمت به دلیل تمام شدن ابزارهای اعتباری یا ناتوانی در مدیریت تسویه‌های فیزیکی، کنترل بازار را از دست بدهند، روند بازتنظیم بهای نفت به صورت تدریجی رخ نخواهد داد؛ بلکه شاهد یک جهش پارابولیک و گسست ناگهانی در زنجیره تأمین خواهیم بود.