بهینه‌سازی پیش از توسعه؛ راهکار عبور از بن‌بست تولید

به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی زمان، تولید، زیربنای اصلی توسعه اقتصادی و عامل مهم ثبات در شاخص‌های کل اقتصادی از جمله تورم، اشتغال و ارزش پول ملی است،با این حال، تداوم شعار تولید، طی سال‌های اخیر، با چالش‌های جدی در حوزه تأمین انرژی روبرو شده است.

در این گزارش، به تحلیل نقش صنعت در سبد مصرف برق کشور و پیامدهای ناشی از ناترازی انرژی در صنایع مادر و زیرمجموعه پرداخته می‌شود.

تحلیل ساختار مصرف برق در کشور

در این زمینه طاهری، نماینده مردم زنجان و عضو کمیسیون صنایع و معادن بر این باور است که، پایداری شبکه برق در ایران مستقیماً با تداوم فعالیت‌های تولیدی گره خورده است.

وی با بررسی الگوی مصرف، اشاره می کند؛سهم صنعت از برق کشور (حدود ۳۶ درصد) در کنار بخش‌های خانگی و سایر حوزه‌ها نظیر کشاورزی و گردشگری، توزیعی تقریباً برابر دارد؛ امری که نشان دهنده  وابستگی مستقیم و حیاتی بخش تولید به پایداری شبکه برق است.

پیوند تولید با ثبات اقتصادی

به گفته وی؛تولید تنها یک فعالیت صنعتی نیست، بلکه ریشه‌ای است که بر تمامی مولفه‌های اقتصاد اثرگذار است، تقویت بخش تولید به طور مستقیم با مواردی از جمله کنترل تورم از طریق افزایش عرضه کالا در بازار،افزایش اشتغال با گسترش ظرفیت‌های عملیاتی وارزش‌گذاری پول ملی از طریق بهبود تراز تجاری و صادرات برابری می کند.

چالش ناترازی انرژی و اثرات زنجیره‌ای

این نماینده مجلس تاکید دارد؛یکی از بزرگ‌ترین موانع توسعه، ناترازی انرژی در دوره‌های پیک مصرف است، زمانی که دولت به ناچار برای تأمین نیاز خانگی،  سهم صنعت را کاهش می دهد، این کاهش که گاهی به ۱۰ تا ۱۵ درصد از مجموع برق اختصاصی صنعت می‌رسد به صورت خطی در میان صنایع توزیع نمی‌شود.

پیامدها بر صنایع مادر و زیرمجموعه صنایع انرژی‌بر

عضو کمیسیون صنایع و معادن ادامه می دهد واحدهایی نظیر فولاد و سیمان که نقش صنایع مادر را ایفا می‌کنند، در دوره‌های محدودیت انرژی، با کاهش شدید تولید تا ۴۰ یا ۴۵ درصد مواجه می‌شوند و از آنجایی که صنایع مادر، تأمین‌کننده محصولات واسطه‌ای برای صنایع پایین‌دست هستند، کاهش تولید در آن‌ها منجر به فلج شدن زنجیره تأمین و کاهش بهره‌وری در کل بدنه صنعت کشور می‌گردد.

راهبرد پیشنهادی، بهینه‌سازی پیش از توسعه

طاهری با تاکید بر اینکه در حال حاضر، بخشی از صنایع کشور با ظرفیت بسیار پایین یا تنها در قالب یک شیفت کاری فعالیت می‌کنند که این خود نشانه‌ای از عدم ثبات در تأمین انرژی است،خاطرنشان می‌کند؛ رویکرد سنتی بر افزایش واحدها و سرمایه‌گذاری جدید تأکید دارد، راهبرد منطقی‌تر و فوری‌تر، بهینه‌سازی ظرفیت‌های موجود است، تمرکز باید بر تأمین پایدار برق و گاز برای واحدهای فعلی باشد تا امکان فعالیت در ظرفیت‌های کامل و شیفت‌های متعدد فراهم شود، تنها پس از رفع مشکل ناترازی، توسعه زیرساختی و ایجاد واحدهای جدید معنای اقتصادی خواهد داشت.

اما در نهایت به نظر می رسد؛بدون تضمین تأمین انرژی، هرگونه تلاش برای توسعه تولید، با ریسک مواجهه با ناترازی و افت کیفیت تولیدات روبرو است، اولویت اصلی باید از توسعه فیزیکی به سمت بهینه‌سازی مصرف و رفع ناترازی در صنایع مادر تغییر یابد تا زنجیره تولید به‌طور پایدار و با بهره‌وری بالا فعالیت کند.
محبوبه بیدکی