وقتی بودجه فرهنگی به نفع شکم مردم حذف شود، وطن فروشی راحت‌تر می شود

به نوشته خبرنگار زمان آنلاین همواره پس از برگزاری مراسمات بزرگ، به‌خصوص اگر در سطح ملی باشند، یکی از موضوعات موردعلاقه جامعه و منتقدان، دودوتاچهارتای هزینه‌های مراسم است. مخصوصا در جامعه ایران که تا گردن گرفتار مشکلات مالی و معیشتی است، این بررسی‌ها جذاب‌تر می‌شوند. امروز پس از برگزاری مراسم پیاده‌روی اربعین و ایام شهادت امام رضا(ع)، این حرافی ها بر سر زبان‌ها افتاده که درخصوص آن‌ها ذکر چند نکته حائز اهمیت است.

نخست اینکه باید بپذیریم هر دستگاهی در این کشور، وظیفه خاص خود را دارد. متولیان اقتصادی، با داشتن مجموعه‌ای عریض‌وطویل متشکل از کارشناسان، صاحب‌نظران و مقامات کشوری، نتوانسته‌اند امروز زندگی درخور و شایسته‌ای برای مردم فراهم کنند و این به اندازه‌ای مبرهن است که نیازی به توضیح بیشتر ندارد؛ بودجه مشخصی هم برای این کار دریافت کرده‌اند و اگر موفق نیستند، باید برای دریافت آن هزینه‌های بدون بازده بازخواست شوند. در مقابل، نهادهای فرهنگی نیز بودجه‌ها و هزینه‌کردهای خاص البته بسیار ناچیز تر از بودجه نهادهای اقتصادی دارند. این نقد که چرا در رکود اقتصادی، برای انجام مراسم فرهنگی و مذهبی هزینه می‌شود، شبیه این است که مثلا انتظار داشته باشیم در شرایط جنگی، کارگزاران دولت هم مثل نیروهای نظامی اسلحه دست بگیرند و به آن‌ها بتازیم که چگونه می‌توانند در شرایط جنگی به اوضاع مملکت برسند؟

نکته دیگر اینکه اگر قرار است بودجه‌ها و هزینه‌هایی به نفع معیشت مردم قطع شود، انتخاب‌ها فراوان و بلندبالاست؛ در بسیاری از دستگاه‌های دولتی، حقوق‌ها و هدیه‌ها سرسام‌آور است. نمونه آن هدایایی است که مدیران وزارت جهاد کشاورزی برای مدیریت کردن جنگ 12روزه به خود دادند و سروصدای فراوانی هم کرد. آن هزینه‌هاست که هیچ منطقی ندارند و اگر قرار است چیزی قطع شود، باید ریخت‌وپاشی قطع شود که هیچ تاثیری هم ندارد.

همچنین باید گفت اگر ایران امروز گرفتار مشکلات اقتصادی فراوان و بی‌شمار است، از مشکلات اجتماعی و فرهنگی آن نباید غافل شد. شاید حتی بتوان گفت که مشکلات فرهنگی و اجتماعی کشور بیشتر از مشکلات معیشتی آن است. اینجاست که باید یقه متولیان فرهنگی را گرفت که چرا قدم‌های موثرتری در راستای کاهش تنش‌های اجتماعی برنداشته‌اند؟ اما این دیدگاه که کل بودجه آن‌ها را قطع کنیم که مشکلات معیشتی داریم، جامعه‌ای با نظام سرمایه‌داری خواهد ساخت که فقط پول را می‌فهمد و آسیب این جامعه زمانی آشکار می‌شود که در انواع تنش‌ها، همه چیز حتی مملکت خود را هم می‌فروشد.

در پایان باید گفت جامعه برای توسعه و پیشرفت اقتصادی، نیازمند خوراک فکری و معنوی نیز هست. همانگونه که نمی‌توان اجتماعاتی چون کنسرت‌ها یا شادی پس از فوتبال را قلع‌وقمع کرد، بساط اعیاد و جشن‌های مذهبی و ملی را هم نمی‌توان برچید. جامعه مطمئن باشد اگر این مراسم تعطیل هم شوند، تاثیری در شرایط اقتصادی و معیشتی‌شان نخواهد داشت چراکه مجرای هزینه‌ها از هم متفاوت است. چه بسا نتیجه برعکس شود و با تعطیل شدن این جشن‌ها یا عزاها، پول‌ها به جیب مسئولان برود و چون این اتفاق جلوی چشم مردم نمی‌افتد، گمان می‌کنیم همه چیز عالی است کمااینکه چنین نیست. خشم ناشی از مشکلات اقتصادی که بسیار هم به‌جاست را کنترل کنیم و شک نکنیم که برای پیشرفت و توسعه، تمام عوامل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و … دخیل و موثر هستند و هیچ‌کدام مانع دیگری نیست که کمک‌کننده است.