روزنامه پیام زمان
  •  info@zamandaily.ir

  •  02188481891

  •   09123624182

روزنامه,پیام زمان,روزنامه پیام زمان,اخبار,امروز
ادمین ۸ فروردین ۱۴۰۰ در ۲:۱۹ ب٫ظ خبر قبلی خبر بعدی

مهدویت و انتظاری به پهنای ۱۲ قرن

خانم یاری- دکترای جامعه شناسی و مهدویت

 

عموما ما اول هر سال به دنبال آرزوهای قشنگ، ایده های عالی و خلاصه خاص ترین ها هستیم؛ طوری که میخواهیم تمام فرصتهای از دست رفته گذشته را بازسازی کنیم.

بهار و حس زندگی بهاری یکی از نعمتهای پروردگار عالم هست؛ راستی چقدر نعمتهای پیرامون خودمان را میشناسیم و تا چه اندازه قدر آنها را میدانیم، اگر نگاه ما به زندگی و نعمتهایش؛ مثل نگاه به سفره هفت سین باشد، یعنی تا حالا ما فقط برای هفت سین تمام تلاش خودمان را انجام داده ایم تا قبل از تحویل سال آماده باشد ولی به سفره اش چقدر اهمیت داده ایم و می دهیم ؟
سفره هفت سین خودش از جمله چیزهایی هست که تمام اجزای هفت سین را روی خودش جای می دهد ولی انگار جزو هفت سین نیست، مثالی بزنیم؛ مانند نعمتهای بی حد و شمار باریتعالی؛ چون زمانی که ما تمام نعمت هایی که خداوند؛ برای بشر و سعادت بشری نیاز بوده را فراهم کرده و نمونه هایی از آنها را در قرآن کریم مخصوصا سوره ی نحل که به سوره ی نعمت ها معروف است را میشمارد و صحبتی پیرامون سوال از آنها نمیکند الا یکی از بی همتاترین آنها؛ یعنی داشتن ولایت نور (آیات انتهای آیه الکرسی) ولی ما تمام نعمتهای پیرامون خود را می بینیم، الا آن نعمتی که از آن سوال می شود. و آن چیزی نیست، جز وجود مقدس امام.
البته مشکل اصلی این است که ما تقریبا با قرآن غریبه هستیم؛ قرآن فقط یک صوت نشان دهنده مرگ هست تا صوت نشان دهنده تولد و جشن، بیشتر از اینکه با قرآن مانوس باشیم؛ از قرآن می ترسیم و فرار می کنیم. مثل امام زمان که فقط به ما گفته اند منتظر امام باشیم و انتظار امام ثواب دارد و از این نوع بحث ها، خب اینجا سوال پیش می آید که مگر می شود ما انتظار مسئله ای را بکشیم ولی در مورد آن مسئله اصلا اطلاعی، تحقیقی، شناختی نداشته باشیم؟ اگر هم این چنین باشد، انتظار آزار دهنده ای میشود چون استرس این موضوع را داریم که چه اتفاقی قرار است بیفتد.
اما اگر چنانچه درباره اتفاق، شناخت و علم داشته باشیم خب طبیعی است که انتظار زیبا و قشنگ و دل انگیز می شود، در واقع می خواهم به این نتیجه برسیم که اگر انتظار امام زمان را نداریم یا حس خیلی خوبی نسبت به آن نداریم یا هیچ کاری نمی کنیم که این اتفاق قشنگ زودتر رخ بدهد، برای این است که ما در موردش اطلاعی نداریم.
خب این ندانستن باعث شده که ما حتی احساس نیاز نداشته باشیم، مثل نیاز به شغل مناسب و پردرآمد، یا اصلا نگران نسیتیم که امام ما ۱۲ قرن تمام در غیبت به سر برده مثل نگرانی از آینده زندگی خود و بچه ها و خانواده خود.
فقط می دانیم فردی به نام حضرت مهدی هستند که ممکن است با ظهور ایشان، جنگ و خونریزی در جهان برپا شود و ما چون نسبت به جنگ و خونریزی، ذهنیتی وحشتناک داریم، نمی خواهیم تحت هیچ شرایطی این اتفاق رخ دهد، ولی اگر مثل هفت سین که هر سال تمام تلاش خود را برای فراهم کردن و چیدمانش انجام می دهیم، به دنبال معرفت امام زمان و شرایط ظهورشان می رفتیم تا حالا تمام دغدغه های ما به آرامش بی نهایت تبدیل شده بود.
خواهش می کنم حساب امام زمان را مثل حساب سفره هفت سین از خود هفت سین جدا نکنیم، امام زمان ظهور و فرج ندارند تا هر چی تاریکی هست تاریک تر شود، هر چه عزا هست عزادارتر شود، هر چه مراسم مذهبی گریه و ماتم هست بیشتر شود، ۲ ماه محرم به ۴ ماه محرم تبدیل شود و …
ایشان هستند و می خواهند با وجود ما، به این دست از نگاه های تیره و تار پایان بدهند؛ همانگونه که چنانچه خداوند خواهان تیرگی و سیاهی و ماتم و گریه بود چرا این همه نور و طیف نوری و رنگهای بی نهایت زیبا و این همه نغمه و آواز زیبای پرندگان و موسیقی طبیعت را خلق می کرد؟ چرا ما جلوه های بهشتی را در دنیا خیلی بیشتر از جلوه های جهنم داریم؟ ما چند کوه آتشفشان را در مقابل چندین هزار هکتار از زمین و زیبایی های طبیعی با رنگهای دلفریب داریم؟ خواهش می کنم کمی اندیشه و تامل کنیم و با دید دیگری به دنیای پیرامون خود توجه کنیم.
به قول سهراب سپهری؛ چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.
راستی یک سوال؛ تصور ما درباره ی وجود مقدس حضرت مهدی علیه السلام چیست؟؟
اگر به ما گفتند که در هر کار و شغل و مقام و جایگاهی که هستید.. به زندگی روزمره ی خودتون ادامه بدهید، اما نگاه خود را به نگاه ولی عصر معطوف کنید! یعنی چه؟!؟ یعنی.. تمام وقت نماز، ذکر، دعا، مناجات، بدون لذت و خوشی؟! یعنی در دولت کریمه ی ولی عصر خبری از شادی نیست؟؟ یعنی هیچ ضرب و آهنگ و رنگی نیست؟!
این نگاه اشتباه محض است و ناشی از دوری از قران کریم و ادعیه.
با تعریفی از واژه ی تقوا سخن خود را جمع بندی میکنم، تقوا یعنی؛ ترک کردن هر کار و موضوع و عملی که انسان را از خداوند دور میکند. حالا کدام خداوند؟؟ خداوندی که در تمام دعاها و اکثر آیات قرآن، در تمام کتب آسمانی، فقط به دنبال آسایش بشر بوده و برای آرامش و حال خوب انسانها هر اقدامی که لازم بوده را انجام داده است؛ با فرستادن ۱۲۴۰۰۰ نبی و ۱۲ امام، که به ما راه زیبا زیستن را آموزش بدهند و از ما موجوداتی شبیه خود خداوند بسازند.
خداوندی که سر سوزنی بدی، شر، اذیت و آزار و ظلم و بی عدالتی در او وجود ندارد.
این خدا را، این اله لاشریک را، حتی بت پرستان و لائیک ها و… هم می شناسند و قبول دارند تا چه رسد به اهل کتاب!!! لازمه ی انتظار ولی عصر، داشتن حس خوب زندگیست و بس. کمی بیشتر حواس خود را به سفره هفت سین و آرزوهای اول سال ۱۴۰۰ بدهیم.
سلامت و متفکر و عاشق باشیم.