روزنامه پیام زمان
  •  info@zamandaily.ir

  •  02188481891

  •   09123624182

روزنامه,پیام زمان,روزنامه پیام زمان,اخبار,امروز
ادمین ۱۲ مرداد ۱۳۹۸ در ۵:۵۳ ب٫ظ خبر قبلی خبر بعدی

برجام، پسابرجام وَ تحریم ظریف !

الهام آمرکاشی

 

بعد از اتفاقات به وجود آمده درخصوص خروج غیرقانونیِ آمریکا از برجام، گزینه‌های احتمالی برای ادامه برجام و کشورهای۴+۱بیشتر شد. حدس و گمانه‌زنی‌ها به گفتمان و بحث، حولِ محور برنامه‌ها و تشکیلِ برجام جدید ادامه دار شد و محمدجواد ظریف- وزیر امور خارجه کشورمان در نشست کمیسیون مشترک وزرای خارجه ایران، چین، روسیه، فرانسه، آلمان و انگلیس و مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا با موضوع برجام که روز جمعه-۱۵تیرماه ۹۷، برگزارشد، با بیان این مهم که بسته پیشنهادی اتحادیه اروپا باید حقوق ملت ایران را تضمین کند، تأکید کرد:انتظار می‌رود در بسته پیشنهادی، تعهدات مجموعه کشورهای باقی‌مانده در برجام به گونه‌ای باشد که حقوق مردم ایران از این توافق را در سایر زمینه‌ها ازجمله اقتصادی، سیاسی و هسته‌ای تضمین کند!

این موارد قابل اهمیت در حالی از زبان محمد جواد ظریف بیان شد که بعد از گذشت یک‌سال از تلاش بی‌وقفه دستگاه دیپلماسی کشور، منجر و منتج به تحریم شخصِ وزیر امور خارجه کشورمان گردید. تحریمی با زوایای متعدد و عکس‌العمل‌های گوناگون از نگاه یکایک رجال دیپلماتیک در کشور، منطقه وَ جهان!

وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران روز پنج‌شنبه با صدور بیانیه‌ای، اقدام دولت ایالات متحده آمریکا در تحریم محمدجواد ظریف- وزیر امور خارجه و رئیس دیپلماسی کشورمان را محکوم کرد و با ذکر این نکته که این اقدام، نشانه روشن استیصال و درماندگی دولت آمریکا است؛ تأکید کرد: “تحریم جدید آمریکا، ترس و ضعف این دولت در برابر دیپلماسی هوشمندانه و مبتنی بر منطق جمهوری اسلامی ایران را آشکار می‌کند”. بی تردید آنچه اظهرالشمس است و در نگاه ابتدایی، مبرهن؛ ضعف و استیصال دولت آمریکا از اراده و منطق وزیر امور خارجه ایران است که تحریم شخص را در کنار تحریم‌های دارویی-غذایی گنجانده  و با اندیشه‌ای حاکم براین موضوع که تحریم شخص وزیر ارتباطی به گفتمان و ارتباط دوسویه دوکشور ندارد، مبین‌تر بر کورمالی آمریکایی‌ها صحه می‌گذارد. اما آنچه در نگاه غایی مورد نظر و تأمل است، تکیه براین اصل است که جامعه کنونی با توجه به ظرفیت و پتانسیل موجود در یکایک فضاهای اجتماعی- فرهنگی- سیاسی و با توجه به ابعاد اقتصادی کشور و تمرکز و نگاه رهبری بر رشد جمعیت و کم‌رنگ کردن هرم پیری کشور و باتوجه به درنظر گرفتن این موضوع که افزایش اشتغال و ایجاد رفاه نسبی در کشور می تواند هم‌راستا با کاهش آسیب‌های اجتماعی و افزایش ضریب کیفی و کمّی بهبود سلامت روان افراد باشد، یک برنامه‌ریزی جدی و عملی در این راستا را می‌طلبد تا به گونه‌ای به دور از توسل بر گفتمان‌های بین الملی و تکیه بر تجارت‌های خارجی، بتوان با توجه به اصل مهارت‌آموزی و افزایش پتانسیل نیروی جوان کشور، تا حد ممکن از نگاه یک درصدی به روابط خارجیِ تحت برجام، پسابرجام، اینستکس و سایر موارد اجتناب کرد که با توجه به شرایط حاضر و امید و باورهایی که تا سال‌های گذشته به ادامه برجام می‌رفت، ادامه نجات کشور و اقتصاد و فرهنگ جامعه منوط به افزایش توان داخلی است. درچندسال گذشته و با تحولاتی که طی ماه‌ها دوندگی و مذاکراتِ دولتمردان سیاست خارجیِ کشور در حوزه بین‌الملل رخ داد، یکایک اقشار و آحاد جامعه از جمله کارگران و افراد جویای کار، امیدوار به روزهای پسابرجام بودند و با رونق روابطی که برای کشور با سایر ابرقدرت‌های جهانی درحال رخداد بود و عدم بسیاری از تحریم‌ها و گشایش ال‌سی‌ها و بازشدن مبادلات تجاری و… امیدی بیش از پیش درجامعه مستولی گشته بود. قابل فهم است: دقیقا طی این مدت که در نقطه پسابرجام قرار داشتیم، تا حد چشمگیری رونق در تولید و صنعت و اشتغال وجود نداشت اما همان اندک حرف‌ها و اخبارِ مبنی بر محقق شدنِ یکایک هرآنچه چون سدی برای مبادله و مذاکره با دیگرکشورهای قدرتمند در مقابل کشور بود، درهای گسترده‌تری را برای افراد جامعه و امید به روزهای آینده باز می‌کرد؛ اما امروز باتوجه به ضعف تحلیل و تفکر حاکم بر دولت‌مردان آمریکا، اولین گام ایرانی برای برون‌رفت از فضای موجود و در زمان خود، تقویت رابطه‌های بین المللی،تلاش روزافزون در جهت خودباوری کشور و ادامه مسیر به بهترین شکل برای یکایک آحاد جامعه درطیف‌های مختلف اجتماعی- اقتصادی است تا بتوان به اعتدال و آرامش درونی و فرهنگ آرمانی- ایرانی دست یافت. آنچه در این میان از جمله ضروریات ابتدایی ولازمِ اجتماع کنونی محسوب می‌شود،استفاده از پتانسیل و ظرفیت‌های موجود، با خط مشی‌های اساسی و اصولی و در دست دادنِ سکان تصدی به گروهی از جوانان صاحب‌فکر است تا با ایجاد و خلق ایده‌های تازه بتوان شاهدِ هم‌افزاییِ قدرت و توسعهء کشور بود. بیان این نکته قابل تأمل است: زیرساخت‌های بسیاری در کشور در حالت پتانسیل باقی مانده که اگر دولت فعلی در شرایط حاضر بتواند به بالفعل شدن این ظرفیت و پتانسیل‌های موجود همت گمارد، بی شک می‌توان به خوداتکایی در تمام مراحل اقتصادی رسید که سرلوحه تفکر ایرانی در این ضمیر، مستتر است: با برجام، بی برجام وَ یا تحریم، ایران مقتدر است و مقتدر می‌ماند.

elhamamerkashi@ymail.com